„A kim pan jesteś? Nie jesteś ani ze wsi ani z zamku. Pan jesteś niczym, ale niestety jest pan jednak kimś. Jest pan człowiekiem obcym, ponad liczbowym, który wszędzie zawadza, człowiekiem, z powodu którego powstają ciągłe kłopoty.”

W takich słowach, w jednej z pierwszych scen sztuki, pewna oberżystka zwraca się do głównego bohatera. Bohatera bez imienia i nazwiska, określanego jedynie literą „K.” Zostaje on wezwany na zamek, na posadę geometry. Po jego przybyciu, jak się okazuje, urzędnicy nie potrzebują żadnych pomiarów.

Mało tego, nie ma możliwości wejścia na zamek, a tylko w ten sposób można wyjaśnić nieporozumienie. K. wdaje się w różne intrygi z mieszkańcami wsi, która leży nieopodal twierdzy. Za każdym razem, kiedy wydawałoby się, że zbliżył się do zamku, okazuje się, że tak naprawdę się od niego oddalił. Po otwarciu jednych drzwi, ścieżka rozwidla się na trzy kolejne.

Sztuka jest adaptacją powieści F. Kafki pod tym samym tytułem „Zamek”. Utwór jest ostatnią częścią trylogii (Ameryka, Proces, Zamek). Uznawany za najbardziej tajemniczy z wszystkich trzech powieści.

„Mam (…) wrażenie, że dopiero przybyłem do wsi, ale nie pełen nadziei, jakim wtedy naprawdę byłem, ale świadom tego, że czekają mnie same rozczarowania.”