Budynki przemysłowe w końcu XIX i na początku XX wieku stanowiły istotny element krajobrazu architektonicznego Lublina. Lokalizowano je na obrzeżach miasta, ale z czasem, wraz z rozrostem Lublina dawne dzielnice przemysłowe znalazły się w centralnych obszarach miasta, a część dawnych fabryk przestała pełnić pierwotną funkcję.

Tokarnia w Fabryce Maszyn i Narzędzi Rolniczych „M. Wolski i S-ka”, przed 1915 rokiem; ze zbiorów Muzeum Lubelskiego

Obiekty architektury przemysłowej Lublina przez dłuższy czas nie były traktowane jako zabytki, dopiero w latach 90. XX wieku rozpoczęto stopniowe obejmowanie ich ochroną konserwatorską. Niestety, część z nich została do tego czasu bezpowrotnie utracona. Ochrona lubelskich zabytków przemysłu wiąże się dziś z różnorodnymi problemami, które będą tematem wykładu.