Poezje opowiadają o historii życia ludzi zepchniętych na margines, niezrozumianych, wyszydzanych, potępionych i zgnojonych przez ogół społeczeństwa. Z charakterystycznym dla siebie dystansem do opisywanych zdarzeń, poeta zapoznaje czytelników z losami wyzyskiwaczy i wyzyskiwanych, włóczęgów, pijaków, wariatów, duchownych i dziwek; nakreśla smętny obraz Ameryki epoki przemian. Twórca nie przyjmuje żadnej strony, skupia się jak na dosadnym odzwierciedleniu upadłego pokolenia, pozbawionego szansy na lepsze jutro. To również historia śmierci tych osób, nieraz gorzka, okrutna i wstrząsająca, dająca szerokie pole do głębszych, filozoficznych refleksji egzystencjalnych.

Lee Masters jako pierwszy w historii literatury wpadł na pomysł spisania wierszy pod postacią epitafiów. Nowatorski na początku ubiegłego stulecia koncept, przyniósł mu szerokie uznanie w kręgu bibliofilów, sam poeta jednak, pod koniec życia zmarł w nędzy i w opuszczeniu, na zawsze będąc zapamiętany jako autor owej antologii.