Jeśli chcemy, by wszystko pozostało tak, jak jest, wszystko się musi zmienić – cytat z powieści Gepard włoskiego klasyka Giuseppe Tomasiego di Lampedusy celnie opisuje Jazzpospolitą, tu i teraz, w 2020 roku. W lata 20. zespół wchodzi w nowym składzie, z nowym albumem, ale z tą samą ideą, która przyświecała mu od założenia w 2008 r.: grania jazzu w niejazzowy sposób. A właściwie kolektywnego tworzenia muzyki garściami czerpiącej z jazzu, ale nim nie będącej. To podejście wybrzmiewa na najnowszym albumie Jazzpospolitej „Przypływ”, która ukazała się 14 lutego. Kompozycje na tej płycie są odmienne od wcześniejszych nagrań zespołu, co zrozumiałe, zważywszy na obecność nowych muzyków.

Symbolika płynącej wody dobrze pasuje do obecnej sytuacji Jazzpospolitej: przez ostatni czas zespół przechodził przez fazę odpływu, teraz wraca z falą i energią. Przypływ jest płytą bardziej jednolitą od poprzednich albumów i raczej od nich spokojniejszą, choć jednocześnie muzycy zapowiadają „rozimprowizowanie” materiału na koncertach. Motywem przewodnim płyty są nawiązania do natury, co znajduje odzwierciedlenie w tytułach utworów: „Biały las”, „Rezerwat” czy „Przedwiośnie”. Sam przypływ kojarzy się też z perspektywą i refleksją, zmieniającym się spojrzeniem na te same miejsca i zdarzenia, kompozycje i dźwięki – jak przystało na jednak kilkunastoletni zespół.
jazzpospolita.com