Tancerze wiedzą „co” nastąpi w spektaklu, jednak poszczególne elementy tej układanki pozostają dla nich do odkrycia w trakcie jego trwania. Dzięki temu zachowują stan „uważności”, będąc w gotowości do działania względem powstających zależności. Aby dokonać tego odkrycia, tancerze muszą stale zadawać sobie pytanie: „Jak to, co się wydarza wpływa na mnie?” oraz „Jak ja wpływam na to co się wydarza?”. Od ich uważności uzależnione jest to, co zobaczy widz (oraz to czego nie zobaczy). Ten spektakl jest próbą wytworzenia uważności w sytuacji niepewności. Ten spektakl to gra, w której tancerze muszą podejmować decyzje w oparciu o konkretne zasady, nie mogąc być pewnym rezultatu.