Sebastian Krok (ur. 1985) w swoich pracach eksperymentuje zarówno z treścią, jak i formą. W obrazach i instalacjach malarskich wykorzystuje używane szpitalne pościele, powypadkowe karoserie samochodowe. Jego sztuka porusza się w obszarze materii noszącej ślady – traum, urazów, dotyku. Każda praca staje się punktem – fragmentem układanki, która próbuje oswoić koniec i przywrócić sens temu, co zostało utracone.

Artysta jest uważnym obserwatorem otaczającej rzeczywistości – zwłaszcza polskiej, posttransformacyjnej codzienności. Wyłapuje jej paradoksy, napięcia i pęknięcia. Zestawia świat narkotycznego eskapizmu z rzeczywistością, z której ucieczka jest niemożliwa. Pozostaje tylko kolor – intensywny, nasycony, graniczny, który niesie w sobie metafizyczną prawdę.