Po raz kolejny obcuję w Treblince, w tym wyjątkowym miejscu, po to by pojąć historie wydarzeń, które stanowią zatrważające i nadrealne dzieje ludzkich losów. Rozważając czas w którym przyszło mi szczęśliwie żyć, i w międzyczasie ułudnie dokumentując miejsce napiętnowane tragiczną genealogią, próbuję stworzyć fotograficzny zapis subiektywnych wrażeń i ref1eksji, zapis emocjonalny, pojemny i adekwatny.

Moje intencje stworzenia fotograficznej komunikacji między nadawcą a odbiorcą mają źródło w rzekłbym paradoksalnej aspiracji zinterpretowania dziejów tej okolicy w latach 40-tych. Nie potrafię fotograficznie oddać pełnego realizmu tej niepojętej rzeczywistości tam-tych czasów, jak i wyobrazić sobie szacunkową liczbę 700-900 tysięcy, ani domniemanej różnicy – 200 tysięcy ludzkich istnień, którzy na zawsze tu zostali. Kim wówczas bym był, jak bym się zachował, co bym myślał stojąc na rampie, wiedząc, że za chwilę poko¬nam ostatnie 100 metrów swojego życia. Te myśli często mnie nurtują, kiedy spaceruję po tym sielskim, pachnącym, promiennym, śpiewnym lesie, pogłębiając świadomy kontrast między przeszłością i teraźniejszością, wyobraźnią i faktografią, między świadomością i jej brakiem…

Podejmując próbę fotograficznej wizualizacji tego dwubiegunowego miejsca ze wspa¬niałym, sugestywnym i wzruszającym pomnikiem upamiętnienia ofiar autorstwa Haupta i Duszeńki, życzyłbym sobie, by na tych fotografiach zauważalne było to, czego szczęśliwie już nie ma, oraz to, co niewidoczne. Paradoks.

Piotr Tołwiński

Fot. Piotr Tołwiński