A jeśli to nie emigracja, lecz wygnanie z własnego kraju? Rozłąka z bliskimi ludźmi i z krajobrazami znanymi od dzieciństwa skłania do poszukiwania obrazów, które pomogą oswoić to nowe doświadczenie.

Poetka i tłumaczka Julia Cimafiejewa, która opuściła rodzinną Białoruś, niespodziewanie dla samej siebie zaczęła latem 2024 roku w Hamburgu tworzyć papierowe kolaże. Początkowo była to zabawa i gra: wycinanie niemal przypadkowych elementów z czasopism i starych książek oraz łączenie ich w absurdalne kompozycje. Z czasem jednak stała się dla niej oczywista metafora kryjąca się za tym zajęciem. Na emigracji człowiek, wycięty nożyczkami historii z dobrze znanego kontekstu, zmuszony jest do przyzwyczajania się do życia w nieznanych okolicznościach i do szukania sensu tam, gdzie – jak wcześniej wydawało się – go nie ma i być nie może. Musi odnaleźć nowy język do opisu siebie i swojej sytuacji, a przy okazji zemścić się na papierze, który stał się przyczyną i często ucieleśnieniem wygnania — w postaci paszportów, pozwoleń i zaświadczeń.