Wystawa autorstwa nieformalnej grupy artystycznej jest rzadkością w dobie indywidualizmu i alienacji twórczej. Jest zapisem subtelnych obserwacji Autorów i wzajemnych inspiracji swoją twórczością. Zmusza do wyjścia poza utarte schematy. Sposób interpretacji świata jest swoistą aberracją klasycznych, utartych form, zarówno w warstwie mentalnej, jak i wizualnej. Często prowadzi to do naruszenia obszaru bezpieczeństwa dla Odbiorcy.
Zamierzoną aberracją jest też celowa zamiana miejsc – podmiot twórczy staje się przedmiotem sztuki. Autor ma pokornie przyjąć rolę „tylko” modela w nieustającym teatrze sztuki. Krytyk teatralny sam staje się spektaklem, a Autorka zdjęć to intymnie interpretuje.

Portret, ten właściwy i ten w przenośni, to spojrzenie głęboko w oczy. Podobno to tam kryje się prawda. Nieistotne czy mamy na myśli osobę, czy w szerszym kontekście społeczność, czy patrzymy współcześnie, czy sięgamy do historii. Ta wystawa miesza dyscypliny twórcze, pozwala Autorom wymienić się formami wypowiedzi, wzajemnie inspirować.
Poezja Marka Danielkiewicza, bardzo dojrzała, oszczędna w formie, niweluje granice czasu. Rozlicza nas z własnym patosem, prowokuje, przypomina o kontinuum, budzi ponownie naszą naturalną wrażliwość.
Podobnym językiem posługuje się w swoich pracach autorka zdjęć Katarzyna Lenarciak. Klasyka, wrażliwość i campowa współczesność przenikają się wzajemnie w jej fotogramach. Poetyckie, wieloznaczne portrety wykraczają swoją formą poza utarte stereotypy. Niejednokrotnie język klasycznej fotografii wymagał ingerencji plastycznej. To jeszcze bardziej zunifikowało język wypowiedzi obydwojga Autorów.

Arkadiusz Derecki

fot. Katarzyna Lenarciak