Melbourne, sierpień 1992. Bartek Pisz, architekt, i Tomek Sikora, fotograf, postanawiają odreagować na męczącą pracę komercyjną i uciekają z miasta do Centralnej Australii. Zabierają ze sobą tekturową walizeczkę, koszyk, dwa świńskie ryje, kapelusz, rękawicę bokserską, łapkę i siatkę na muchy, solidne, stare buty, specjalnie uszyte dla nich przez babcię Wandę bermudy oraz podkoszulki z inicjałami ich nowych imion. Towarzyszy im również szwagier Tomka, Francis Teste, uwieczniający aparatem wyprawę Tlisia i Zanziba. Przez dwa tygodnie, dwie świnki odkrywają ten pozornie pusty kontynent poprzez surrealistyczne sytuacje. I tak wpadają na wagon kolejowy porzucony w kompletnie pustej przestrzeni, bez torów. Wagon, który podobnie jak samolot znaleziony 10 dni później w wysokim buszu musial spaść z nieba ?!

Zaczarowany świat wciagnął ich do wymarłego miasta, gdzie Tlisio i Zanziba przemykali wzdłuż ulicy pelnej kokietujących ich słodkim uśmiechem manekinów sprzed trzech dekad. Następnego dnia znaleźli się w krainie tysięcy kopców ułożonych z malych kamyków przez poszukiwaczy opali. W parę dni póżniej powitała ich majestatyczna, święta góra Uluru, aby przytulić dwie zmęczone już długa podróżą świnki do snu. Świeże i wypoczęte wpadły nastepnego dnia w objęcia pięknego, rozłożystego, pachnącego bialego eukaliptusa. W końcu te niekończące się przygody zostały brutalnie przerwane czerwonym światłem na skrzyżowaniu w Melbourne.

Ryjki, bermudy, łapka na muchy i inne dobrodziejstwa świnek powędrowały do koszyka na stałe. Tomek i Bartek wrócili do rzeczywistości.

Zdjęcia trafiły do rąk znajomego Tomka Fysha Rutherforda w Melbourne, który zawsze marzył o wspaniałym prezencie dla swoich dwóch uroczych, malutkich córeczek o anielskich włosach. Tym prezentem miała być bajka jego autorstwa. I tak, przez cztery lata powstawały „Świńskie Opowiastki, w których Tlisio i Zanziba odwiedzają Smoka”.

tekst opowiadający o powstaniu cyklu

fot. Tomek Sikora