Punktem wyjścia przedstawienia jest zjawisko lithopedionu – „kamiennego dziecka”, martwego płodu pozostającego w ciele przez lata. Staje się ono metaforą doświadczeń zamrożonych przez systemy, procedury i społeczne mechanizmy wykluczenia.

Historie bohaterek splatają się w opowieść o osobach funkcjonujących na granicy widzialności – zawieszonych między życiem a przetrwaniem, pomiędzy instytucjonalną opieką a przemocą systemu.