Zdjęcia wykonane przez artystę prezentowano na wielu wystawach, trafiły do muzeów fotografii, a także do prywatnych kolekcji zagranicznych. Istotna część jego archiwum dostępna jest w zbiorach „Forum Polskiej Agencji Fotografów”, z którą współpracował od wielu lat.

Twórca należał do grona fotografów obrazujących codzienne życie Polaków u schyłku PRL i w latach transformacji ustrojowo-społecznej. Jak sam mówił: „Zbieram miejsca, w których spałem”. Był w swym fachu wręcz ortodoksyjny, fotografował tylko to, co zobaczył, co się zdarzyło naprawdę, odrzucał wszelkie inscenizacje. Zdjęcia jego autorstwa zachowały walor dokumentów epoki. Bohaterów swych prac traktował ciepło, ale rzeczywistość, w jakiej przychodziło im żyć – nierzadko ironicznie, ze sporym krytycyzmem.

Był anegdociarzem. Ze swych licznych podróży służbowych przywoził opowieści komiczne, ale też bystre obserwacje społeczne. Dzięki temu bywał duszą towarzystwa. Ale tak naprawdę w życiu prywatnym był – nazwijmy to tak – ascetycznym skautem. Unikał tłumów. Poza miastem czuł się wyraźnie lepiej niż w swym warszawskim mieszkanku.

W pewnym momencie wrósł w Beskid Niski, gdzie obok gościńca swych przyjaciół, u których – z chęcią goszczony – regularnie bywał, zaczął budować drewniany dom, na górce ochrzczonej mianem Pik Ciok.

fot. Stanisław Ciok