Trudno sobie wyobrazić bardziej aktualny tekst Narodowego Czytania od II części „Dziadów”. Z niedowierzaniem patrzymy, jak w XXI wieku moskiewski but znów bezwzględnie miażdży wartości, które przyzwyczailiśmy uważać za nienaruszalne fundamenty europejskiego ładu. Coraz bardziej jasne staje się, że pytania o wspólnotę i jej spoiwo, które umożliwi skuteczne i trwałe poszerzenie naszego świata i naszej empatii – rozstrzygnąć możemy tylko w towarzystwie naszych zmarłych. Mickiewiczowska lekcja jest nie tylko boleśnie aktualna, lecz także niezwykle pilna. Dlatego musimy sięgnąć do samego jej źródła i po raz kolejny zapytać nie tylko o ludzką, ale i boską sprawiedliwość – ponad granicami narodów, wyznań, życia i śmierci…