Projekt wyrasta z pracy czterech performerek wywodzących się z różnych praktyk ruchowych (taniec współczesny, voguing, pole dance, praktyki somatyczne). Ciało traktowane jest tu nie jako indywidualny nośnik ekspresji, lecz jako dynamiczna materia relacyjna — podatna na wpływy, przepływy afektywne i zmienne warunki otoczenia.

Nazwa Die Duch pochodzi od ukraińskiego diducha — symbolu ducha przodków i obfitości — którego rdzeń „did” (z ukraińskiego „dziadek”) został połączony z żeńskim niemieckim rodzajnikiem „die”, splatając w sobie siły kobiece, pradawne, ziemskie i duchowe.

Spektakl przechodzi przez kolejne stany: od formowania się cielesnej tożsamości i pragnienia, przez zderzenie z normami estetycznymi i społecznymi, aż po rozpad i rekonstrukcję ciała jako materii. Proces ten nie ma charakteru linearnej narracji, lecz jest traktowany jako zmienny układ intensywności, w którym ciało nieustannie negocjuje swoją formę, znaczenie i relacje z otoczeniem.