Poruszając się na granicy hiperrealizmu i abstrakcji, artystka tworzy prace, które zdają się dematerializować i wtapiać w otoczenie. Złudzenie oraz pytanie „jak to jest zrobione?” to pierwsza reakcja na jej malarstwo. Jednak Borowa używa tych iluzji, aby skierować naszą uwagę dalej, poza powierzchnię obrazu i zająć się problematyką percepcji, a także naszego zaufania do niej. Artystka nieoczekiwanie kieruje nas w obszar kontemplacji, skupienia i medytacji.

Kuratorką wystawy jest Inés R. Artola.

Z tekstu kuratorskiego:

Rozróżnienie między rzeczywistością a fikcją, to jedno z najbardziej powracających zagadnień w ludzkim myśleniu od jego zarania. Jest to także jedno z najbardziej fascynujących wyzwań, jakie sztuka stawia przed nami w różnych swoich formach i mediach na przestrzeni dziejów. Pytanie to pozostaje wciąż aktualne, kwestionując istotę naszej własnej natury: jak postrzegamy rzeczywistość, jak ją interpretujemy, gdzie kończy się rzeczywistość a zaczyna fikcja? W pracach Agaty Borowej granica między rzeczywistością a fikcją zaciera się do tego stopnia, że nic nie jest tym, czym się wydaje – nawet my sami i świat, który nas otacza. Jej hiperrealizm, wzbogacony o element niepokoju, nie dotyczy przypadkowych fragmentów rzeczywistości. Skupia się na powierzchniach, które – tak rzeczywiste, a zarazem pozornie puste – wydają się ocierać o abstrakcję. To drobiazgowe studium powierzchni, które, choć już opustoszałe, kryją w sobie ślady czyjejś obecności. Zmuszają nas do myślenia, wyobrażania sobie i rozpoznawania, co mogło się wydarzyć. W tym magicznym momencie odkrywamy pełnię pustki w naszej kontemplacyjnej samotności, starając się zrozumieć, gdzie zaczyna się fikcja i jakie nieskończone możliwości w sobie skrywa. (…)

Obrazy Borowej czasami wyglądają jak pogniecione tkaniny, jakby były prześcieradłami zachowującymi ciepło ciała, które je dotknęło. Wyjęte z kontekstu sypialni i łóżka, pozostają samotne, ukrywając swoją historię. Innym razem to pusty billboard, nieudolnie zaklejony białym papierem, który – pozbawiony swojej komercyjnej funkcji nośnika reklamowego – pozostaje opuszczony w pozornej nieobecności, przesyconej melancholią. W innych pracach pojawia się niebieski horyzont – kolor spokoju, ochrony, nieba i morza – z falowaniami, które mogą przypominać zarówno fale, jak i podmuchy wiatru poruszające chmury. Złoto i jego odcienie przywołują skojarzenia z królem Midasem, buddyjską czystością, bogactwem, a także promieniami słońca. Czerń w obrazach Agaty nie jest zaprzeczeniem koloru, lecz jego sublimacją – w tondach, których okrągłe formy odwołują się zarówno do ram artystycznych, jak i do sfer dźwięków budujących nasz wszechświat. Niezależnie od zastosowanego koloru, wszystkie te obrazy kryją w sobie ślad pustki, która staje się czystą poezją. (…)

Inés R. Artola
kuratorka wystawy