Wibrujące rock’n’rollem Buenos Aires, lata 70-te. 17-letni Carlitos o twarzy anioła przemierza ulice, jakby należały do niego. Od najmłodszych lat wykorzystuje wszelkie okazje by kraść. To fascynacja, której nie chce się oprzeć. Kiedy w nowej szkole spotyka Ramona, natychmiast stają się przyjaciółmi. Wyruszają w podróż pełną ryzykownych przygód, namiętnej miłości i mrocznej zbrodni. Porywająca historia. Stylistyczny majstersztyk. Wizualna uczta.

Reżyser zainspirował się prawdziwą historią Carla Robledo Pucha. Zwany „Czarnym Aniołem” złodziej zabił jedenaście osób w 1971 i 1972 r. Robledo znajdował się pod wpływem obowiązującej w tamtym okresie teorii lombrozjańskiej. Opierała się ona na deterministycznej koncepcji prawa karnego, zakładającej, że każde ludzkie zachowanie (w tym przestępcze) jest warunkowane określonymi czynnikami, które nie są kontrolowane przez człowieka.

Premiera filmu odbyła się w ramach prestiżowej sekcji Un Certain Regard 71. MFF w Cannes.

Według tej teorii brzydota staje się motywem do popełniania przestępstw (urodzeni kryminaliści mają wyłupiaste oczy, ciemną skórę, haczykowate nosy, szerokie czoła i krzywe zęby).
Robledo był inny. Jego pochodzenie i sympatyczny wygląd okazały się doskonałymi czynnikami przeczącymi tradycyjnemu opisowi mordercy. Z tej fascynującej mieszanki reżyser stworzył fikcyjną postać Carlita, różniącego się znacznie od prawdziwego „potwora” Robledo. Dziś, po ponad czterdziestu pięciu latach więzienia, Carlos Robledo Puch jest najdłużej przebywającym w zakładzie karnym więźniem w historii Argentyny.