Pojawiają się pierwsze pytania typu skąd się wziąłem, dlaczego? Jednym ta piękna cielesna prawda oparta na uczuciach, poczuciu bezpieczeństwa i odpowiedzialności przychodzi dość łatwo, innym trudniej. Dukamy często: Bo, bo, i kapitulujemy: Buuuu. Spektakl przychodzi tu z pomocą i wsparciem. Odpowiada na podstawową potrzebę dziecka w pędzie rozwojowym: zaspokaja ciekawość. Trzeba jednak pamiętać by podążać za dzieckiem i za tym, na co ono jest gotowe. Spektakl szanuje granice intymności, podstawowy nacisk kładąc na uczucia i odpowiedzialność, choć subtelnie przeplata się tu również forma wykładu wspartego wielkoformatowymi kliszami przypominającymi witraże.

Spektakl był konsultowany z pedagogami i psychologami dziecięcymi oraz ze specjalistami od edukacji seksualnej. Zostały w nim uwzględnione uwagi tych specjalistów, przy szczególnym nacisku na poczucie bezpieczeństwa, zarówno dziecka jak i rodzica. Sama obecność na spektaklu nie zastąpi rozmowy z dzieckiem, lecz wspólne doświadczenie sztuki może ją rozwinąć lub zainicjować.

Żyjemy razem
Warsztaty (odbędą się tuż po spektaklu)

Człowiek z natury potrzebuje innych, by czuć się dobrze i się rozwijać. W ramach warsztatów filozoficznych zostaną podniesione kwestie związane z ludzką potrzebą tworzenia relacji z innymi oraz wad i zalet bycia częścią grupy. Zastanowimy się wspólnie, co to jest indywidualizm i jak zachować swoją niepowtarzalność. Zadamy sobie pytanie, czy zawsze ktoś musi koło nas być, byśmy czuli się dobrze?
Jak poradzilibyśmy sobie na bezludnej wyspie i jak to jest być samotnym w tłumie? Warsztaty mają formę dociekań filozoficznych i są prowadzone metodą bazującą na Philosophy for Children Matthew Lipmana. Zajęcia zaczynają się od prezentacji ciekawego bodźca do dyskusji pod postacią fragmentu tekstu, ćwiczenia, obrazów, w których pojawia się motyw, na którego temat będzie grupa filozofować. Zajęcia prowadzi się metodą sokratejską, czyli poprzez wydobywanie wiedzy z wewnątrz za pomocą odpowiednio dobranych pytań. Dociekania uczestników są przeplatane aktywnością plastyczną i ruchową, nawiązującą do danego tematu zajęć. Osoba prowadząca warsztaty moderuje tylko przebieg dyskusji filozoficznych bez prezentacji swoich przekonań na dany temat. Dzięki temu młodzi uczestnicy mają przestrzeń do wykrystalizowania się ich własnych myśli.