Uwaga: udział w warsztatach możliwy jest wyłącznie po zapisie na cały cykl, obejmujący dwa dni warsztatowe.
Zapisy za pomocą tego formularza zgłoszeniowego.

7, 8 lutego (sobota, niedziela) / godz. 10:00-13:00
KOROWODY/TROJAKI/KRZYŻOKI, czyli polskie tańce układowe w rytmach dwu i trójmiarowych (poziom początkujący)

Podczas warsztatów skupimy się na dwu- i trójmiarowych tańcach układowych z różnych regionów Polski, opartych na krokach polki, oberka, chodobiegu i cwału. Będziemy tańczyć m.in. korowody w liniach i parach, kontrę, krzyżoki oraz trojaki.

Poznamy zasady obowiązujące w niestylizowanych, niescenicznych formach tańca tradycyjnego: tańczenie w korowodach liniowych i parowych, po kole, wirowanie w parach w układzie otwartym i zamkniętym, a także stosowanie prostych ozdobników wzbogacających taniec. Zdobyte umiejętności pozwolą swobodnie odnaleźć się na miejskich i wiejskich potańcówkach, z zachowaniem charakterystycznego stylu i manier wykonawczych.

Tańce układowe i zabawowe wyrosły z wielowiekowych przemian – przenikania kultur dworskiej, miejskiej i wiejskiej, migracji, mód i zmian społecznych – dzięki czemu dawne tańce obrzędowe i rytualne stały się formą powszechnej, wspólnej zabawy. Dziś, wraz z odrodzeniem tańców tradycyjnych, cieszą się one coraz większym zainteresowaniem w całej Polsce.

Warsztatom towarzyszyć będą tradycyjne melodie z różnych regionów kraju.

7, 8 lutego (sobota, niedziela) / godz. 13:00-16:00
GARNITURY Z KUJAWIAKA (poziom podstawowy)

Podczas warsztatów nauczymy się tańczyć kujawiaki – od podstawowych kroków po charakterystyczne elementy stylu. Skupimy się na wirowaniu w parze na kseb i odsib, rubatowym „oddychaniu” w tańcu oraz stosowaniu prostych ozdobników, które nadają kujawiakom ich wyjątkową miękkość i płynność.

Kujawiaki to tańce romantyczne i niezwykle piękne, ale jednocześnie wymagające – ich nieśpieszne tempo oraz specyficzny ruch ciała potrzebują czasu, by „wejść w nogi”. Charakterystyczne tempo rubato pozwala tańczyć je w szczególny, falujący, „oddychający” sposób.

Historycznie kujawiaki związane są z Kujawami, Łęczyckim i północno-zachodnim Mazowszem, choć dziś znane są niemal w całej Polsce. Wraz z oddalaniem się od źródeł ich charakter często ulegał uproszczeniom – utrata rubata sprawiała, że zaczęto je tańczyć bardziej walcowo. Na sposób tańczenia wpływało także miejsce: pod wiejską strzechą krok był bardziej chodzony, natomiast w salonach – posuwisty, falujący, „z oddechem i obłoczkiem”. Na dawnych wiejskich zabawach kujawiaki funkcjonowały jako „garnitur” taneczny – cykl trzech tańców granych bez przerwy i w coraz szybszym tempie: chodzonego, kujawiaka właściwego i oberka, które niemal niepostrzeżenie przechodziły jeden w drugi.