Punktem wyjścia jest autorska, krótka choreografia, która została przekazywana kolejnym osobom (uczestnikom projektu: zarówno profesjonalnym tancerzom, jak i amatorom ruchu) w formie bezpośredniego uczenia. Z ciała do ciała, bez możliwości notacji. Każdy kolejny uczestnik musiał odtworzyć zapamiętany materiał i przekazać go następnemu uczestnikowi, tworząc łańcuch interpretacji.

Projekt bada, jak materia choreograficzna ulega przekształceniom, jakie nowe interpretacje się pojawiają, jak ciała filtrują i rekonstruują ruch.

Fotografie Grzegorza Winnickiego, które powstały w ramach projektu, są próbą uchwycenia tych przemian. Nie dokumentują jedynie kolejnych etapów choreografii, lecz pokazują moment spotkania pamięci, ciała i ruchu. Interesujące staje się to, co dzieje się pomiędzy zapamiętaniem a odtworzeniem, pomiędzy oryginałem a jego kolejną wersją.

„Echo ruchu” jest więc opowieścią o tym, jak ciało pamięta, jak zapomina i jak tworzy na nowo. Fotografia pozwala zatrzymać fragment tego efemerycznego procesu i przyjrzeć się ruchowi poza jego ciągłością. Zestawienie kolejnych obrazów tworzy wizualny zapis transformacji. Nie tyle jednej choreografii, ile jej wielu możliwych wcieleń.

Agata Grabałowska-Pyszniak

fot. Grzegorz Winnicki