OLGA LABOVKINA
In/Way/Out
Punktem wyjściowym tej pracy jest badanie stanu „pomiędzy”. Jest to moment przejściowy, który zawiera w sobie wszystkie potencjalne możliwości. Wpadasz w przestrzeń zamieszkaną przez swoje najbardziej wyczekiwane sny oraz najmroczniejsze koszmary. Upływ czasu jest nieprzerwany i alinearny. Wszystkie psychiczne i emocjonalne narzędzia, które służyły ci do adaptacji ulatują, rozpadają się i zamieniają się w iluzje. To przestrzeń pełna inspiracji, nadmiaru i braku, wydłużonych i załamanych dłoni. W tej przestrzeni jest wybór. Kto go dokona?

Buchok ART Family
SOS (self ongoing speculations)
Metafora „życia jako tańca” nie jest nową ideą, jednak wciąż fascynuje.
— Powiedz mi, czy nasza historia dobiegła już końca?
— Wiesz, coś co nigdy nie było prawdą obecnie, nigdy nie stanie się prawdą w przyszłości.

Dwoje performerów na scenie. Zwykli obywatele. Mężczyzna i kobieta, zawładnięci ideami. Zapomnieli, jaka jest różnica pomiędzy właściwym tańcem, a ich własnym.
Są zmęczeni, ale przygotowani. Jeśli nie do wszystkiego, to przynajmniej do tego spektaklu.

„Nie sądzisz, że jesteśmy skazani na sztukę?…”

Zgadzając się na swoją obecność na scenie, starają się zbliżyć do widowni, jak i do siebie nawzajem. Poprzez nadmiar tekstu, dosłownie rozrzuconego dookoła, oraz poprzez taniec, który też domaga się miejsca dla siebie. Na scenie, jak i w życiu. Na scenie, jak i w życiu?

„Chcesz tańczyć ze mną, czy (tylko) z samym światem?”
„Chcesz zobaczyć prawdziwą spekulację?” Aby to osiągnąć, trzeba dużo mówić. I dużo się ruszać, wysyłając w stronę widowni i siebie nawzajem swoje własne, przećwiczone i spekulatywne sygnały SOS.