Lubelski Teatr Tańca od wielu lat stara się, aby lubelskie środowisko tańca miało możliwość rozwoju, własnych prezentacji i wsparcia ze strony profesjonalnego zespołu twórców i organizatorów. Młodzi tancerze/tancerki, początkujący choreografowie/choreografki stanowią bardzo ważny obszar współpracy, bo to właśnie Ci młodzi ludzie za jakiś czas będą głównym punktem na mapie tanecznej naszego miasta i regionu.
Lubelska Scena Tańca jest rodzajem platformy regularnych spotkań, wymiany myśli i tanecznych doświadczeń. Do prezentacji zapraszane są utalentowane osoby zaangażowane w działania taneczne, między innymi nagrodzone podczas Ogólnopolskich Konkursów Tanecznych „Miniatury” czy „Balans”. W odsłonie lutowej na scenie zaprezentują się:

Agnieszka Sikorska – „Nie miejsce lecz stan” (14 min)
Alesia Seraya – „Błyski wspomnień” (10 min)
Anastazja Yembulajeva – „SPRT II” (11 min)
Maria Micek – „Cycles” (8 min)
Justyna Ćwiklińska – „Drżenie” (ok. 7 min)

„Nie miejsce lecz stan” / choreografia i wykonanie: Agnieszka Sikorska
Praca jest wyrazem osobistego procesu odzyskiwania poczucia bezpieczeństwa, odbudowy zatartych lub też nigdy nie wytworzonych szlaków, konstrukcji wewnętrznego domu. Pragnę poprzez nią napisać własną historię i zrobić miejsce na nowe, podkreślając tym samym jak w czasach niepewności, kryzysów ekonomicznych, militarnych i klimatycznych, to ciało może stanowić nasz jedyny pewny dom.

„Błyski wspomnień” / choreografia i wykonanie: Alesia Seraya
Dom to zapachy i dźwięki z dzieciństwa
Dom to rozmowy, zabawy, ludzie
Dom to miejsce, z którego pewnego dnia wyjeżdżasz…
Dom to próba zrozumienia, czym jest dom i oczym tak tęsknię
Dom to przebłyski wspomnień…
muzyka: Hania Rani, Trio Troica; czas: 10 minut

„SPRT II” / choreografia i taniec: Anastazja Embułajewa
Wojownik powracający do domu czy głupiec zaplątany we własne sieci?
Duch oporu napotyka granice własnych przekonań. Czy to walka o wolność? A może iluzja istniejąca na styku naszych światów?
Łapiąc jedną myśl, pomknąć w obraz utkany dla siebie … przez własne istnienie.
Odpuść i bądź w przestrzeni między wdechem a wydechem.
Wdech… wydech… wdech… wydech…
muzyka: Wardruna – Helvegen; czas: 11 min

„Cycles” / choreografia i wykonanie: Maria Micek
Krążymy. Dzień za dniem. Raz po raz.
To co odchodzi wkrótce powraca. W to samo miejsce, ale już inne. I my jesteśmy inni. Za każdym razem.
Koniec daje początek.

„Drżenie” / choreografia i wykonanie: Justyna Ćwiklińska-Ignatiuk
Drgania to procesy, w trakcie których pewne wielkości fizyczne na przemian rosną i maleją w czasie. Jest to ruch cząstki w przód i w tył, gdy jest ona przemieszczana z położenia równowagi, czyli centralnego punktu odniesienia.

Rzeczywistość, w której istniejemy to nieustający spektakl drgań. Poruszające się atomy, wyzwolona muzyka uwięziona w instrumentach, każde uderzenie serca.

Drżenie to stan, poprzez który nasze ciało dąży do odnalezienia równowagi. Odruch ten został w nim genetycznie zakodowany, jako naturalny mechanizm uwalniania głębokich napięć w mięśniach. Drżymy z zimna, ze strachu, w chwilach emocjonalnych uniesień, z tęsknoty, w oczekiwaniu, z ekscytacji, ogarnięci lękiem i podczas przekraczania progu pomiędzy jawą, a snem.

Etiuda to próba przyjrzenia się temu zjawisku. Choreografka poszukuje spektrum drgań jej języka ruchowego, przygląda się reakcjom własnego ciała na bodźce, szukając tym samym centralnego punktu odniesienia. Brak tu historii i logicznego ciągu wydarzeń. To podążanie, rozmowa, momentami brak zgody, przytłoczenie, aż w końcu ulga…