Komisarz policji próbuje rozwiązać zagadkę morderstwa, przesłuchując Louis’a, który znalazł zakrwawione zwłoki blisko swojego apartamentu. Czy mężczyzna jest pechowym świadkiem czy raczej sprawcą zbrodni?

Dowiemy się tego podczas jednej nocy na komisariacie w dosyć kameralnym gronie. Bez fajerwerków, krwi i straszenia, ale za to z rozbudowanymi, zabawnymi i autorefleksyjnymi dialogami. Tu liczy się każdy element: wąsy, fryzury, sceneria, kolory, estetyka i doskonali aktorzy. Widz zostaje sam na sam z dwójką bohaterów w jednym pokoju, w filmie z niecodzienną strukturą: to dość krótka rzecz jak na produkcje pełnometrażowe, z raczej spokojnym rytmem oraz odrobiną absurdu, tak charakterystyczną dla Dupieux’a, reżysera „Morderczej opony”.

Muzyka w filmie jest dyskretna, ale to dialogi nadają rytm i tworzą ścieżkę dźwiękową, co jest raczej nowym zabiegiem u reżysera, który jest także jednym z najbardziej znanych francuskich DJ-ów muzyki elektronicznej, techno i house. Sławę przyniósł mu utwór „Flat Beat” i stworzenie żółtego ludzika o nazwie „Mr. Oizo”.

Fabuła wydaje się dosyć prosta, jednak film jest bardzo nowatorski. Rzuca wyzwanie kliszom kina kryminalnego. Z jednej strony historia jest realistyczna, a przy tym także irracjonalna – również dzięki ekscentrycznym bohaterom.

Nie sposób oderwać oka od tej pełnej niuansów, inteligentnej czarnej komedii utrzymanej w duchu kina francuskiego i przywodzącej na myśl klimat lat 70. Daj się wciągnąć w przesłuchanie, a może, przy odrobinie szczęścia, znajdziesz kolejnego trupa w szafie.