W cyklu „Post”, będącym kontekstem dla późniejszych prac, podejmuje temat traumy oraz wpływu granicznych doświadczeń na kształtowanie się osobowości i na działanie pamięci. Kluczowy jest tu wybór fotografii jako medium najbardziej przyległego do struktury przeżycia traumatycznego.
Autorka kieruje uwagę na treści zapamiętane przez tworzywo, z którym pracuje. To, co widoczne w „Drętwieniu” i „Dryfie” jest odciskiem, śladem po procesie, któremu poddaje swoje ciało. Wykorzystywane substancje i materiały po zastygnięciu i przywarciu do skóry twarzy stają się nośnikiem napięcia wytwarzającego się na styku doświadczenia i pamięci. W cyklu „Popiękno” buduje przestrzenne formy, wykorzystując zużyte maseczki kosmetyczne. Zmusza się do wykonania rytuału nakładania maski na twarz i powtarza ten zabieg tak długo, aż staje się on szkodliwy dla skóry. Odpady procesu upiększania nieoczekiwanie same stają się atrakcyjną, rzeźbiarską formą.