Studium rozstania jest dla Pálmasona okazją do przyjrzenia się – z ironią i czułością – mężczyznom, dryfującym, zagubionym, szukającym dla siebie nowych ról. Nawigując pomiędzy porami roku, fotografując surowy pejzaż Islandii, obsesyjnie przyglądając się maszynom, reżyser bezbłędnie znajduje wizualne ekwiwalenty uczuciowego i egzystencjalnego rozchwiania.

Intymna, ale pełna rozmachu, czuła i szydercza, slapstickowa i oniryczna, melancholijna i czuła na najdrobniejsze przejawy piękna – „Miłość, która zostaje” jest zaskakującą hybrydą emocji i stylów. Opowiadając o rozpadzie pewnej rodziny, Pálmason odmalowuje życiowe bardo, w jakim znajdują się bohaterowie: małżeństwo i ich troje dzieci.

Nowy film Hlynura Pálmasona zadebiutował w pozakonkursowej sekcji Cannes Premiere. Ta przejmująca i nieodparcie śmieszna produkcja jest zarazem jednym z najwspanialszych hołdów złożonych miłości, jakie stworzyło kino.