„In the Quiet Room”

Punktem wyjścia do choreografii jest obraz Edwarda Hoppera „Room in New York” (1932). Inspiracją stała się atmosfera emocjonalnej izolacji oraz napięcia obecnego pomiędzy dwojgiem ludzi znajdujących się w jednej przestrzeni, lecz pozostających w wewnętrznym oddaleniu.
Spektakl bada stan „samotności we dwoje”, ciszy gęstej od niewypowiedzianych słów oraz moment, w którym ruch rodzi się z bezruchu. Punktem dramaturgicznym jest motyw pojedynczego dźwięku fortepianu – traktowanego jako gest, próba kontaktu, impuls do powstani tańca.
Choreografia rozwija się od „niezatańczoności” – surowego, niemal niewidocznego ruchu – ku stopniowemu zagęszczeniu relacji i fizycznej kulminacji, która nie przynosi rozwiązania, lecz pozostawia otwartą przestrzeń napięcia.

,,Interesting = everything x long” – FAZA Dance Company

Wszystko staje się interesujące, jeśli poświęcimy temu wystarczająco dużo uwagi. Podobnie w relacji, to co wspólne nabiera znaczenia, gdy trwamy przy tym wystarczająco długo i pozwalamy kształtom wzajemnego istnienia ujawniać się stopniowo…
Duet opowiada o wspólnym kształcie, o radości jego rozpoznania i o ciekawości, z jaką można dostrzegać jego kolejne odsłony. To opowieść o akceptacji formy takiej, jaką się ją widzi, i o nieustannym poszukiwaniu jej nowych konfiguracji. W rytmie ruchu, w kształtach i sekwencjach drzew, tancerze odnajdują metafory relacji. Bliskości i oddalenia, napięcia między tym, co wspólne, a tym, co osobne.
Jak zmienia się kształt, gdy jesteśmy obok siebie, a jak, gdy patrzymy z dystansu?
Duet poszukuje odpowiedzi, pozwalając, by czas, uwaga i obecność nadawały sens każdemu gestowi.

„Mięso – akt zerowy”

Praca dotyczy ciała w przemyśle mięsnym. Ścieżka dźwiękowa kompozycji w większości pochodzi z nagrań dokumentujących pracę rzeźni, a materiał ruchowy został częściowo zaczerpnięty z obserwacji ciał zwierząt funkcjonujących w systemie przemysłowym.
Istotnym odniesieniem pozostaje również figura Molocha z poematu „Skowyt” Allena Ginsberga, rozumiana jako bezosobowy system kierujący się chłodną kalkulacją. Moloch zyskuje tu rolę wyobrażonego partnera scenicznego, który dyktuje działaniem ciała. Zostaje ono sprowadzone do czysto biologicznej funkcji, a jego śmierć pozbawiono zarówno symbolicznych, jak i duchowych znaczeń.

„Once Upon a Dream”

Las nie pojawia się nagle
wcześniej musi wydarzyć się przypadek

ktoś skręca wzrokiem
ktoś zatrzymuje się o sekundę za długo
ktoś pojawia się wtedy,
kiedy powinien i nawet nie wiadomo czy to jeszcze przypadek czy cierpliwa historia
układa dłonie na karku
prowadząc dalej a pośród drzew
pojawia się znajoma obecność

jak wspomnienie
które wydarzyło się wcześniej
niż naprawdę więc idzie dalej
sennie

nie dlatego, że musi
raczej dlatego, że niektóre spotkania
wyglądają
jakby były komuś obiecane

„To/nie Ona” – Teatr Tańca ZMYSŁ

W sukience butelkowej
Prezentuje, prostuje plecy O minie żałobnej
Uśmiechniętej pełnej licy
Ciało to nie ona Pod halką gorąca
Miękka skóra, dotknięta
Spragniona i chcąca
Drżenia zatrzymują pęta
Ona to nie ciało

Biel przysłania czoło I wzrok, zagubiony
Czas zatacza koło Obfite liche plony
Tonie ona ciało

Spektakl jest próbą ukazania procesu budowania kobiecej tożsamości w kontekście seksualności oraz sensualności. Podejmowanym problemem są napięcia występujące pomiędzy społecznymi normami i wewnętrznymi potrzebami, oczekiwaniami i pragnieniami. Relację kobiety z jej ciałem okazują się kształtować historia, systemy władzy, tradycje, obyczaje. Kobieca seksualność oscyluje w kategoriach jednostkowości, prywatności i intymności, jednocześnie pozostając na polu tego, co zbiorowe i publiczne. Zamierzeniem spektaklu jest eksploracja różnorodnych form kształtowania się relacji kobiet z ich cielesnością i seksualnością.

„Bold” – LTT2

Spektakl czerpie z mitologii świętokrzyskiej Łysej Góry (wznoszącej się na wysokość 594 m n.p.m.), przekształcając dawny, patriarchalny mit o zjeździe czarownic w nowoczesny, fizyczny manifest siostrzeństwa i buntu. Młode kobiety spotykają się na szczycie, by przeprowadzić kolektywny rytuał odcięcia od społecznych oczekiwań, gorsetów i ról narzuconych przez otoczenie. Sabat nie jest tu hołdem dla zła, lecz bezpieczną przestrzenią radykalnej szczerości, zaufania i odzyskiwania własnego głosu oraz brania za niego odpowiedzialności.