Luty 2022 roku. Ukraińska reżyserka Alisa Kovalenko postanawia spełnić obietnicę daną samej sobie: jeśli rosyjska inwazja w jej kraju przybierze pełną skalę, wstąpi jako ochotniczka do Sił Zbrojnych Ukrainy. Alisa trafia na linię frontu, zostawiając w domu swojego pięcioletniego syna Théo. Za pomocą intymnych dzienników wideo i poetyckich listów skierowanych do dorosłego w przyszłości Théo, Kovalenko uchwyca druzgocącą rzeczywistość wojny, jednocześnie zastanawiając się nad własną decyzją o służbie. Jej kamera odsłania zarówno chaos zniszczenia, jak i głębokie człowieczeństwo towarzyszy broni – niezłomne przyjaźnie, wzajemne wsparcie oraz czułe więzi podtrzymywane z bliskimi pozostającymi daleko.

Będąc jednocześnie świadectwem matczynej miłości i dokumentem o wojnie, obraz splata osobistą historię Kovalenko z szerszą narracją tych, którzy walczą o to, by przyszłe pokolenia mogły żyć w pokoju. Ten tytuł w pierwszej osobie oferuje intensywną i intymną perspektywę na ludzki koszt wojny oraz na głębokie więzi między rodzicem a dzieckiem, trwające nawet w najciemniejszych okolicznościach. W swoim filmie Alisa Kovalenko oddaje hołd zarówno żyjącym żołnierzom, jak i tym, którzy ponieśli najwyższą ofiarę, już nigdy nie wracając do swoich rodzin.

„Mój Drogi Théo” zdobył nagrodę Human Rights Dox Award na DOKUFEST 2025 w Kosowie oraz nagrodę DOCU/UKRAINE na Międzynarodowym Festiwalu Filmów Dokumentalnych o Prawach Człowieka Docudays UA.