Spektakl w języku białoruskim z polskimi napisami.

To monodram o Teatrze im. Janki Kupały i o tym, jak wydarzenia z historii Białorusi splatają się z losami zwykłych ludzi. Opowiada o tym, jak spirala czasu domyka się w koło, pozwalając zrozumieć własne błędy, uczyć się, pamiętać, uśmiechać i płakać.

Słuchanie Zoi Biełachwościk, która przedstawia swoją historię na scenie domu kultury w obcym kraju – zamiast na wielkiej scenie teatru, z którym związane były pokolenia jej rodziny – przypomina patrzenie na płonącą bibliotekę. Z każdym kolejnym odsłanianym rozdziałem dziejów tej niezwykłej rodziny, która w naszym rozdartym świecie mogłaby w ogóle nie zaistnieć, narasta w nas potrzeba, by krzyknąć, że jako ludzkość nie możemy dopuścić do tego, co się dzieje. A jednak jedyne, co nam pozostaje, to patrzeć zahipnotyzowani w ogień, z nadzieją, że świat w końcu się obudzi.

To, o czym Zoja opowiada w swoim spektaklu, należy do tych nielicznych rzeczy, które naprawdę warto ocalić z pożogi świata.