W obu przypadkach ważne jest, by mówić o tych „przyczynach niewidzialności”. Ich zrozumienie może przynieść wiele dobrego – zarówno osobom, których te problemy bezpośrednio nie dotyczą, jak i tym, którzy zmagają się z nimi na co dzień. Pozwala także lepiej zrozumieć, dlaczego choroba nie zawsze wygląda tak, jak ją sobie wyobrażamy.

Dawid Myśliwiec opowie o tym, co łączy najrzadsze choroby z tymi, które nazywamy cywilizacyjnymi. Z jednej strony mamy przypadłości, na które cierpi zaledwie kilka osób na świecie, z drugiej – choroby takie jak cukrzyca czy depresja, dotykające milionów ludzi. Choć dzieli je wiele, łączy je między innymi złożoność oraz fakt, że ich obecność nie musi być widoczna dla otoczenia.

Wykład pozwoli spojrzeć na choroby rzadkie z perspektywy genetyki, ludzkiego genomu i jego zmienności. Pokaże również, dlaczego powszechność nie zawsze oznacza, że daną chorobę dobrze rozumiemy, a jej złożoność może stanowić wyzwanie zarówno dla diagnostyki, jak i leczenia.

Punktem wyjścia będzie jednak nie tylko medycyna, lecz także człowiek i doświadczenie niewidocznej choroby. Co dzieje się z osobą, której cierpienia nie można zobaczyć? Dlaczego powszechność choroby nie zawsze oznacza społeczne zrozumienie? Dlaczego rzadkość może prowadzić do poczucia osamotnienia? I co sprawia, że tam, gdzie brakuje wiedzy, pojawiają się stereotypy, uproszczenia i pseudonaukowe odpowiedzi?

Wystąpienie będzie próbą pokazania, że pomiędzy chorobami rzadkimi a cywilizacyjnymi istnieje więcej podobieństw, niż mogłoby się wydawać. Bo to, czego nie widać, nie musi być ani mniej realne, ani mniej powszechne.