W nowej rzeczywistości, w miejscu obecnej awangardowej sceny teatralnej mieści się jeden z ośrodków wypoczynkowych – miejsc relaksu i warunkowania społecznego powstałych dzięki Narodowemu Programowi Zbiorowego Wypoczynku.

Ośrodek ten, podobnie jak pozostałe tego typu placówki wychodzi naprzeciw pragnieniom towarzyszącym każdemu obywatelowi. Potrzebie świętego spokoju, nieangażowania się w cudze sprawy, zadbania o własny interes i komfort. Pobyt w ośrodku pomoże zapomnieć o wszystkim tym, co nie jest dla kuracjuszy przyjemnością, odnaleźć swoje skrywane potrzeby.

„Panuje nieustanne napięcie między zadekretowanym indywidualizmem i zdrową koncentracją na sobie – oraz odgórnym przymusem grupy. Więzi rodzinne zanikają – o umierającej w innym ośrodku matce mówi się: „mój przodek, znaczy osoba, która mnie urodziła”. Buszewicz i Smolar pokazują to w prostych, komiksowych wręcz scenach – komicznych wariacjach na temat korporacyjnej integracji czy pseudopsychologicznego warsztatu, w choreografii łączącej echa tai-chi i co śmieszniejsze spektakle nowego tańca. Philip K. Dick spotyka Monty Pythona.”

dwutygodnik.com, Witold Mrozek