W ciągu pół roku bohaterka dramatu przechodzi transformacje, która stała się w tamtym czasie doświadczeniem wielu Białorusinów przechodzących od nastroju nadziei i wszechogarniającej radości do poczucia pustki i paranoidalnego strachu. Narracja prowadzona jest w formie przypominającej dziennik, w którym opisywane są bardzo osobiste przeżycia oraz poszukiwane są odpowiedzi na skomplikowane pytania etyczne. Nagle takie pojęcia jak godność, strach, heroizm, życie — przestają być po prostu słowami, stają się otaczająca realnością i w rzeczywistości wyglądają zupełnie inaczej niż w książkach czy filmach.

„Pół roku” to kawałek białoruskiej historii dokumentowanej na bieżąco w trakcie trwania protestów. Uwaga autorki skupiona jest jednak nie na zewnętrznych wydarzeniach, a na wewnętrznych stanach ludzi i transformacji, którą przeszli: jacy byliśmy i kim staliśmy się po przejściu tej drogi w pół roku.