Trans, trans, trance to spektakl o kobiecości, seksualności, uwolnieniu się od stereotypów oraz wolności bycia tym, kim jest się naprawdę. Czym w ogóle jest kobiecość? Czy bycie kobietą oznacza konieczność dopasowania się do pewnej ogólnie przyjętej normy? Uważam, że binarna percepcja płci tylko potwierdza stereotypy.

Wciąż zdarzają się zdumieni widzowie, którzy po obejrzeniu moich produkcji mówią: „Więc to tak tworzy kobieta?”. Wielokrotnie powtarzałam, że moim zdaniem reżyseria to w rzeczywistości zajęcie bardzo macierzyńskie, ponieważ wymaga wrażliwości psychologicznej, opieki i miłości do ludzi, z którymi pracujesz.

Praca nad tym spektaklem zaczęła się w momencie, w którym razem z aktorkami zdałyśmy sobie sprawę, że nie wystarczy mówić tylko o kobietach i związanych z nimi stereotypach. Zdałyśmy sobie sprawę, że konieczne jest pozostawienie kobiecości na boku i odsunięcie tematu płci z centrum uwagi. Trans, trans, trance to kobieca sztuka autobiograficzna, dlatego celowo unikałyśmy tematu męskości, ponieważ chciałyśmy podzielić się tylko naszymi osobistymi doświadczeniami.

Potem organizowałyśmy spotkania z feministkami i społecznymi aktywistkami, z osobami transpłciowymi, zbierałyśmy prawdziwe historie i komentarze na ich temat. Na wileńskich ulicach zadawałyśmy przechodniom różne pytania, pisałyśmy teksty, które miały padać ze sceny i rozmawiałyśmy. W tym przypadku celem spektaklu nie była dramaturgia, ale społeczeństwo.

– Kamilė Gudmonaitė