Wieczór ze spektaklami Kieleckiego Teatru Tańca to wyjątkowa okazja, by zobaczyć najnowszy spektakl „Cudowny Mandaryn” w zestawieniu z jednym z najstarszych spektakli zespołu – „Stół bez szczęścia”, który obchodzi 20-lecie premiery.
Cudowny Mandaryn
Wersja Cudownego Mandaryna zrealizowana dla Kieleckiego Teatru Tańca przez Grzegorza Pańtaka zawiera założenia oryginalnego libretta. Forma ruchowa kompozycji choreograficznej wynika ze sposobu widzenia poszczególnych postaci baletu przez choreografa i chęci utrzymania napięcia emocjonalnego tego dramatycznego baletu. Współczesny język tańca daje dziś możliwość kompilacji różnych stylistyk tanecznych, dzięki czemu zarówno choreograf jak i wykonujący role artyści tańca mogą nadawać indywidualny rys kreowanym postaciom.
Wystawiony po raz pierwszy 28.11.1926 w Kolonii, w chor. H. Strohbacha, „Cudowny Mandaryn” zdjęty został po premierze na skutek protestów, jakie budziło jego drastyczne libretto. Muzyka była jednak nadal wykonywana w formie suity na estradach całego świata. Pełna niezwykłego napięcia dramatycznego, ostrych spięć dynamicznych i kontrastów, pulsująca rytmem i drapieżną pasją muzyka Bartóka czyni z tego baletu jeden z najbardziej emocjonalnych, ekspresyjnych utworów scenicznych. W realizacji budapeszteńskiej choreograf stosował się ściśle do udzielanych mu osobiście wskazówek kompozytora, toteż inscenizacja ta uważana jest za najbliższą intencjom Bartóka.
Irena Turska, Przewodnik baletowy
Libretto
„Scena przedstawia ciemny zaułek w wielkim mieście i fragment wnętrza opuszczonego atelier, gdzie gnieździ się szajka złoczyńców. Złoczyńcy wysyłają Dziewczynę na ulicę, by zwabiała mężczyzn. Pierwszym, którego Dziewczyna sprowadza, jest Stary Mieszczanin. Złoczyńcy obrabowują go i mordują, a zwłoki wrzucają do otworu w podłodze. Następną ofiarą jest młody Student, którego ubóstwo ratuje od śmierci: widząc jego puste kieszenie, złoczyńcy wypędzają go. Wreszcie Dziewczyna zwabia egzotycznego cudzoziemca w bogatym chińskim stroju. Złoczyńcy ukrywają się, a Dziewczyna kusi tańcem obojętnego Mandaryna. Nagle w mężczyźnie budzi się gwałtowne pożądanie; chce zdobyć Dziewczynę, przerażoną tym wybuchem namiętności. Gdy ucieka ona od Mandaryna, wychodzą z ukrycia złoczyńcy. Usiłują zabić dziwnego gościa, zadają mu ciosy nożem, duszą, wieszają, wrzucają pod podłogę, lecz za każdym razem ów dziwny człowiek podnosi się i gnany nieprzytomnym pożądaniem, dąży ku Dziewczynie. W niej zaś budzi się litość i wzruszenie. Gdy wreszcie Mandaryn ją zdobywa, los jego wypełnia się – umiera w ramionach Dziewczyny. Użyta w tytule nazwa dostojnika chińskiego nie posiada realnego odpowiednika w treści baletu. Ponieważ jednak wiąże się z nią pojęcie władzy, głębokiej wiedzy i siły duchowej, zastosowano ją symbolicznie jako określenie cech głównej postaci, istoty niemal nadludzkiej i tak długo nieśmiertelnej, dopóki nie ulegnie namiętności. Akcja baletu rozgrywa się w nieokreślonym miejscu i czasie, lecz osadzenie jej w środowisku wielkomiejskich mętów społecznych wiąże ów balet z każdą epoką”.
za Ireną Turską, Przewodnik baletowy
choreografia, kostiumy: Grzegorz Pańtak; libretto: Menyhért Lengyel; muzyka: Béla Bartók; scenografia: Luigi Scoglio; reżyseria światła / projekcje: Bogumił Palewicz; film: Maria Łozińska; obsada: dziewczyna: Małgorzata Kowalska; Mandaryn: Mateusz Wróblewski; bandyci: Daniel Pustelnik, Kacper Czyż, Aleksander Staniszewski; mieszczanin: Tomasz Słomka; student: Dawid Pieróg; prostytutki: Alicja Horwath-Maksymow, Izabela Zawadzka, Małgorzata Ziółkowska; balet: Anna Jamioł, Pamela Paprota, Anna Piotrowska, Anna Szczotka, Marta Starostecka, Marta Rolska
Stół bez szczęścia
Przepiękna, poruszająca opowieść o samotności i walce o uwagę drugiego człowieka. Ukazuje przeżycia dziecka, które jest bacznym obserwatorem i świadkiem relacji istniejących między rodzicami. Spektakl w bardzo emocjonalny sposób pokazuje radość dziewczynki przeżywaną podczas, gdy rodzice okazują sobie uwagę i uczucie smutku i strach dziecka widzącego niezgodę między ukochanymi osobami. Spektakl ma wyraźnie zarysowaną linię dramaturgiczną.
choreografia, kostiumy: Elżbieta Pańtak; muzyka: Abel Korzeniowski; reżyseria oświetlenia: Grzegorz Pańtak; obsada: Dziecko: Arkadia Ślósarska; Matka: Joanna Polowczyk; Ojciec: Grzegorz Pańtak
Polska Sieć Tańca
Polska Sieć Tańca to pierwsza, sformalizowana sieć centrów wspierających sztukę tańca w Polsce. W listopadzie 2017 w Lublinie podczas XXI Międzynarodowych Spotkań Teatrów Tańca odbyła się inauguracja pilotażowego projektu, który tworzą: Centrum Kultury w Lublinie i Lubelski Teatr Tańca, Centrum Kultury i Sztuki im. A. Meżeryckiego (Siedlce) i Teatr Tańca Caro / Maciej Kuźmiński, Stary Browar Nowy Taniec (Poznań), Teatr Rozbark (Bytom), Regionalne Centrum Kultur Pogranicza (Krosno), Instytut Muzyki i Tańca (Warszawa), Nowohuckie Centrum Kultury i Krakowskie Centrum Choreograficzne. Inicjatorem i organizatorem Sieci jest Maciej Kuźmiński.

BILETY
Bilety do kupienia w kasie oraz online na stronie Centrum Kultury
normalne – 20 zł / ulgowe – 15 zł / grupowe (min. 10 osób) – 10 zł
Kasa CK czynna:
pon. – pt. w godz. 10.00-19.00 oraz na godzinę przed wydarzeniem
tel.: 81 466 61 40
e-mail: kasa@ck.localhost
Ceny biletów
Kasa Centrum Kultury
Aktualne godziny pracy kasy znajdują się w zakładce Kontakt.
tel: 81 466 61 40
oraz: 728 474 209
Kontakt mailowy:
kasa@ck.lublin.pl
Bilety dostępne także online