Udostępnij:
„Opętanie” to jeden z najodważniejszych, najbardziej drastycznych i trudnych do jednoznacznej interpretacji filmów lat 80.
Berlin Zachodni w okresie Zimnej wojny. Mark i Anna przechodzą małżeński kryzys spowodowany długotrwałą nieobecnością mężczyzny i romansem kobiety. Kobieta zaniedbuje ich wspólne dziecko i popadając w coraz bardziej skrajne emocjonalne stany zaczyna, które utrudniają porozumienie. Mark próbuje dowiedzieć się, co jest przyczyną dziwnego zachowania swojej żony i ratować ich związek. Sytuacja komplikuje się, kiedy poznaje Helen – do złudzenia przypominającą jego żonę.
Dla wielu widzów „Opętanie” może być definicją filmowego stylu Andrzeja Żuławskiego: nie uznającego granic ani tematów tabu, pulsującego nerwowym rytmem, enigmatycznego i fascynującego zarazem. Prowadzącego zarówno aktorów, jak i publiczność na skraj wytrzymałości. Isabelle Adjani, która za rolę w filmie otrzymała Cezara i nagrodę aktorską w Cannes, po latach przyznawała, że Żuławski potrafił zmusić ją do wysiłku niemal nadludzkiego, lecz nigdy więcej nie zgodziłaby się na podobne wyzwanie. „Opętanie” obrosło mrocznymi legendami, Sam Neill w swojej autobiografii wspominał, że współcześnie taki film powstać by już nie mógł, a krytycy doszukiwali się w fabule odniesień do burzliwego rozstania reżysera z Małgorzatą Braunek lub porównywali tytuł do dzieł Polańskiego i Cronenberga. Niezależnie od kontrowersji, „Opętanie” pozostaje jednym z najodważniejszych, najbardziej drastycznych i trudnych do jednoznacznej interpretacji filmów lat 80. I to niezależnie od tego, czy będziemy go oglądać jako psychologiczny dramat o traumie przemocy rodzinnej i rozpadu małżeństwa, polityczną alegorię podzielonego świata czy psychodeliczny monster movie (jeden z tytułów, pod jakimi film Żuławskiego był dystrybuowany w Stanach Zjednoczonych, brzmiał: „Noc, kiedy umilkły krzyki”).
Żuławski. Kino ekstazy
17 lutego minęło 10 lat od śmierci jednego z najbardziej bezkompromisowych wizjonerów światowego kina – Andrzeja Żuławskiego.
Przegląd stwarza okazję, by na wielkim ekranie doświadczyć trzech dzieł pochodzących z francuskiego okresu twórczości reżysera, które zdefiniowały jego styl: operowy rozmach, emocjonalne ekstremum i dionizyjską energię.
Cykl to nie tylko hołd dla zmarłego artysty, ale przede wszystkim próba przybliżenia współczesnemu widzowi kina, które nie uznaje kompromisów. W dobie ugrzecznionych produkcji, „Kino ekstazy” przypomina, że film może być doświadczeniem fizycznym, wyczerpującym i oczyszczającym jednocześnie.
Andrzej Żuławski był postacią wyrazistą i kontrowersyjną. Urodził się we Lwowie, ale jego artystyczna tożsamość została ukształtowana przez polskie korzenie oraz gruntowne wykształcenie odebrane we Francji, gdzie studiował reżyserię w prestiżowej szkole IDHEC oraz filozofię na Sorbonie. Jest twórcą filmów uznanych na całym świecie na którym ma rzesze fanów. Wyreżyserował m.in. „Trzecią część nocy”, „Opętanie”, „Na srebrnym globie”, czy „Szamankę”.
Kino Żuławskiego nigdy nie brało jeńców. Reżyser stworzył własny język filmowy oparty na ekstazie – stanie, w którym bohaterowie przekraczają granice fizyczności i logiki, by dotrzeć do jądra prawdy o miłości, bólu i lęku. W przeglądzie zobaczymy 3 głośne filmy zrealizowane we Francji, w których główne role stworzyły wybitne aktorki, wznosząc się na wyżyny swoich możliwości warsztatowych.
Organizowany przez nas przegląd to nie tylko hołd dla zmarłego artysty, ale przede wszystkim próba przybliżenia współczesnemu widzowi kina, które nie uznaje kompromisów. W dobie ugrzecznionych produkcji, „Kino ekstazy” przypomina, że film może być doświadczeniem fizycznym, wyczerpującym i oczyszczającym jednocześnie.
W programie znalazły się 3 francuskie filmy Żuławskiego, wszystkie po cyfrowej rekonstrukcji:
„Najważniejsze to kochać” – pierwszy francuski film Żuławskiego, w którym wystąpiła ikona światowego kina – Romy Schneider, a partnerował jej Klaus Kinski.
„Narwana miłość” – pierwszy efekt współpracy Żuławskiego z Sophie Marceau.
„Opętanie” – uznane za najlepszy grozy film wszech czasów przez Indiewire, z nagrodzoną na MFF w Cannes Isabelle Adjani.
reżyseria: Andrzej Żuławski
obsada: Isabelle Adjani, Sam Neill, Heinz Bennent
dramat / Francja, RFN / 1981
czas trwania: 127 min
data premiery: 17.02.2026
W Kinie CK obowiązuje hasło „Kino, nie popcorn”, które oznacza, że stawiamy na seanse bez chrupiących przekąsek i bloków reklamowych, a także prosimy naszych widzów, aby nie korzystali z telefonów komórkowych w trakcie projekcji. Godziny seansów w naszym kinie są równoznaczne z rozpoczęciem projekcji filmowej.
Ceny biletów
18/20 zł
Kasa Centrum Kultury
Aktualne godziny pracy kasy znajdują się w zakładce Kontakt.
tel: 81 466 61 40
oraz: 728 474 209
Kontakt mailowy:
kasa@ck.lublin.pl
Bilety dostępne także online
Miejsce
Kontakt
Barbara Sawicka
e-mail: sawicka@ck.lublin.pl
